کوچه های خاطره

شايد براي بعضي هاتون اتفاق افتاده باشه گاهي كه به خودتون و عملكردتون فكر مي كنين به اين نتيجه برسين كه تا حالا هيچ كار مفيدي نكردين و خودتون رو آدمي ببينين كه به درد هيچ كس و هيچ كاري نمي خوره. يه زماني من هم از اين فكرها مي كردم اما يه روز يكي از دوستاي دبيرستانم رو بعد از مدتها ديدم. اون بهم گفت توي يه اداره كار مي كنم و چيزي كه از تو ياد گرفتم باعث شد كه خيلي زود موفق بشم. مي گفت تو هميشه وقتي اشتباهي مي كردي اون رو بدون اينكه پنهون كني اعلام ميكردي و جريمه اش را بدون هيچ چانه اي مي پذيرفتي. هيچ وقت فكر نمي كردم يك خصوصيت معمولي من يه روز بتونه مفيد باشه.چيزي كه خيلي از ما اصلا بهش فكر نمي كنيم اينه كه ممكنه ما در عين اينكه هيچ كار مثبتي براي خود و خانواده مون انجام نمي دهيم اما يك وسيله باشيم براي كارهايي كه شايد هيچ وقت از اون باخبر نشيم. اين رو هيچوقت فراموش نكنين چون ممكنه در لحظه هاي خيلي سخت به كمكتون بياد...

 در طي سالهاي قبل مردي زندگي مي كرد كه قادر بود تا به تمامي كساني كه بر سر راهش ظاهر مي شدند عشق ورزيده و ايشان را ببخشد. بهمين خاطر، خداوند فرشته اي را فرستاد تا با او به گفتگو بنشيند.

فرشته به او مي گويد: خداوند از من خواست تا بديدار تو آمده و به تو اين بشارت را بدهم كه او قصد دارد تا بخاطر خوبيهايت به تو پاداش بدهد. هر نوع نعمت و فيضي كه تو آرزومند آن باشي به تو مرحمت خواهد شد. آيا خواهان آن هستي تا داراي عطيه شفا بخشيدن شوي؟ اما آن مرد پاسخ داد:

سلام به همه دوستان. تصمیم گرفتم حالا که قسمت شده و من هم به جمع وبلاگنویسان پیوستم تمام سعی ام را بکنم که دوستان خوبی برای خود پیدا کنم و البته دوست خوبی نیز برای شما باشم. وبلاگ من موضوع خاصی ندارد فقط جای حرفهایی است که همه ما مثل آنها را در دل داریم. حرفهایی که همیشه در تنهایی دل می ماند و شاید فقط گاهی قلم و کاغذ محرم آنها باشد. این حرفها گاهی بوی شعر می گیرد گاهی رنگ قصه و گاهی تنها چند کلمه تا مگر کمی سبک شویم. امیدوارم که هیچگاه با چنین حرفهایی شما را خسته نکنم.

حتماْ برایت اتفاق افتاده گاهی

گاهی که دلتنگی و در بین دوراهی

چیزی شبیه شعر می آید سراغت 

چیزی شبیه یک غم شیرین و واهی

هی شادی و غمگینی و از فرط اندوه

 در خود فرو می ریزی و با هر نگاهی

می پاشی از هم مثل یک گلدان خالی

دلتنگی و در جستجوی سرپناهی

با اینکه می دانی اگر شعری بگویی

شاید کمی از غصه هایت را بکاهی

اما نمی دانی چرا حرفی نداری

از فرط دلتنگی و ار بی تکیه گاهی

در گوشه ای از خانه با اشعار حافظ

پر می کنی تنهاییت را گاه گاهی

تو شاعری! پس سعی کن مانند سابق

در لحظه های خستگی و بی پناهی

با غصه هایت سرکنی. تو می توانی

با غصه هایت سرکنی. وقتی بخواهی

شعر از مریم سقلاطونی

وای از وقتی که کوچه های خاطره زبان به دیده های خود بگشایند...