کوچه های خاطره

پایان

koochehayekhatereh — Tue, 07 Mar 2006 20:30:18 GMT

333 روز گذشت

از شبي كه خواب با چشمهايم قهر كرده بود. از شبي كه بي هوا پاي كامپيوتر نشستم و انگشت بر صفحه كليد فشردم.

آن روز اصلا نميدانستم كه قرار است امشب يك كوچه متولد شود، اما شد.

آن روز اصلا نمي دانستم كه قرار است با انسانهايي آشنا شوم كه با وجود اينكه هرگز نديدمشان، دوستشان داشته باشم.

آن روز اصلا نمي دانستم كه نام زاغه نشين بايد جزو كوچكي از وجودم شود، نامي كه هرگز برايم دلنشين نبود.

آن روز اصلا نمي دانستم قرار است جاي امن دلتنگي هايم يك كوچه شود.... كوچه هاي خاطره...

ولي حالا كه فهميده ام كوچه ها هم ميميرند، خوب مي دانم كه يك روز نوبت كوچه ي ما نيز فرا خواهد رسيد، پس چه بهتر كه آن روز همين امروز باشد،

روزي كه دلتنگي هايم يتيم مي شوند.

حالا كه دارم تمام مي شوم مي خواهم جور ديگر ضجه بزنم...

ته مانده هايم را اینجا بخوانيد.

‹‹ خدا نگهدار››

کاش نمی رفتی

koochehayekhatereh — Tue, 21 Feb 2006 20:35:18 GMT

دقيقه ها رو كه ورق مي زنم حالم از زندگي بهم مي خوره، همه ش جا، همه ش تو، همه ش خالي و يا به نوعي همه ش جاي خالي تو. نمي دونم كدوم يكي از قانونهاي نيوتونه كه تو هستي ولي داري مي ري!! تازه سختيش به اينه كه من تموم هفته رو صبر مي كنم تا خوبِ خوب بري ولي چهارشنبه كه ميشه تو دوباره برميگردي...

كاش توي سال صرفه جويي، هفته ها چهارشنبه نداشتن اونوقت هفته مي شد شيشه! تازه بازيهاي جام باشگاههاي اروپا هم نصفشون برگزار نمي شد، اينجوري شايد بايرن مونيخ هم از گروهش بالا نمي رفت!!! ولي هرچي كه بود خيالم راحت مي شد كه چهارشنبه اي نيست تا تو برگردي و تو مي رفتي براي هميشه...

بعد از رفتنت حدس بزن اولين كاري كه ميكنم چيه؟!! يه پالتوي بلند با يه كلاهِ كج مي پوشم، بعد در حاليكه يقهء پالتو رو بالا آوردم و دستام تو جيبمه آخرهاي شب از خونه مي زنم بيرون(البته خودت مي دوني كه شبش حتماً بايد باروني باشه..) مي رم روي صندلي اون پاركي كه هميشه مي رفتيم، مي شينم و چوبك صادق هدايت رو بيرون ميارم. اونوقت در حاليكه فنجون قهوه ام رو بالا مي كشم، صفحه هاش رو تند تند ورق مي زنم. تموم كه شد در كمال وقاحت همه ي واژه هاي دلچسبشو بالا ميارم جوري كه حال گربه هاي پارك هم بهم بخوره. بعد با دستمال، خيلي مؤدبانه روي لبهام رو پاك مي كنم. صندلي رو از ميز فاصله مي دم و بلند ميشم جوري كه باكلاسي از چشمام بزنه بيرون. اونوقت صدا مي زنم: هي گارسون، اين صورتحساب ما چي شد؟ رفتگر پارك با تعجب منو نگاه مي كنه و من در جوابش مي گم: ممنون موسيو...

فكرشو كن بعد كه دارم توي پارك قدم مي زنم دختر سيب هاي ممنوعه از آسمون بياد پايين و در حالي كه همه جارو يه نور آبي گرفته بياد طرف من، لبخندي بزنه و در حالي كه پشت چشم نازك مي كنه بخواد با من حرف بزنه، ولي قبل از اينكه چيزي بگه يكي محكم بخوابونم تو گوشش، طوري كه يهو تمام اون نورهاي آبي از دور و برش محو بشه. بعد تو اون وقتِ شب، ابرها چهره ي تو رو بسازن كه داري ميگي: آفرين. رو سفيدم كردي..!

و من مثل آخر فيلم ها دستمو بكوبم رو ديوار و سرم رو بذارم روي دستم، بعد با لحن گرفته اي كه تركيبي از صداي بهروز وثوق و داستين هافمنه بگم:

آه........ كاش نمي رفتي.

بعداً معلم ضربدر زد گوشه ي ليست...

اعلام شد: هركس بگيرد نمره ي بيست

از برف شبهاي زمستاني بپرسد

موضوع درس سالهاي بعدمان چيست؟

آقا معلم خيره شد در چشمهايم

پرسيد: پشت چشمهاي خلوتت كيست؟

گفتم: اجازه! ما نمي دانيم آقا

شايد خياباني است با يك تابلو ، ايست!

آقا معلم در خيابان راه مي رفت

حالا كسي در چشمهاي خلوتم نيست

خب بچه ها! دفترچه هاتان را ببنديد

ديگر براي اين زمستان برف كافيست

حامد حسين خاني

آرزو...

koochehayekhatereh — Fri, 10 Feb 2006 08:13:11 GMT

جمعه است. مثل ديگر جمعه ها امروز هم نزديك ظهر بدون اينكه كسي بفهمد به بهانه اي از خانه بيرون مي زنم. مي روم به طرف قبرستان. قبل از ورود از گل فروش اخمو 3 شاخه گل مي خرم. اخمش شايد براي بوي مرگي است كه هميشه در هواي آنجا جاري است. اول به بابا حسين سر مي زنم. پدربزرگم را مي گويم. گل مادربزرگ را هم به او مي دهم. مي گويم: خودت بهش بده. آخر قبر مادربزرگ را خراب كرده اند و آنجا مسجد ساخته اند. خوش به حالش، قبرش درست افتاده پشت محراب. در مسيرم تا گلزار شهداء بر مزار هركس كه مي شناختم فاتحه اي مي خوانم. به گلزار كه مي رسم مثل هميشه شلوغ است. اما باز هم يكجاهست كه خلوت است. آنجا مي روم، كثيف ترين قبر را انتخاب مي كنم( اينهم از گل سوم). با آب مي شويمش. رويش نوشته شهيد گمنام. سال شهادت:1363، يعني درست سال تولد من.

خوب كه مرگ را بو مي كشم از آنجا مي روم. در راه با خود فكر مي كنم ديگر مثل گذشته نيستم. دارم با روزگار كنار مي آيم. و خوب مي دانم كه اين يعني توجيح مضحك يك شكست...

در خردسالي فكر مي كردم روزي فرا خواهد رسيد كه نام مرا در كرات ديگر نيز بر زبان آورند.

در كودكي ام فكر مي كردم روزي فراخواهد رسيد كه همه ي دنيا از آن من باشد.

در نوجواني ام فكر مي كردم روزي فرا خواهد رسيد كه سرزمين مقدسم به من ببالد.

در جواني فكر مي كردم روزي فرا خواهد رسيد كه در شهر پر جنب و جوشم نامم را به افتخار بر لب بياورند.

در ميانسالي ام فكر مي كردم روزي فرا خواهد رسيد كه مردان و زنان روستايم با احوالپرسي گرمي از كنارم بگذرند.

در پيري ام فكر مي كردم روزي فراخواهد رسيد كه دوستانم در هنگام نياز مرا فرا خوانند.

در كهنسالي ام فكر مي كردم روزي فرا خواهد رسيد كه نزديكانم مرا در جمع خويش پذيرا باشند.

و اكنون كه مرده ام فكر مي كنم چه خوب بود اگر موريانه ها و كرم ها، جسم بي جان مرا به هر سو نمي بردند و نمي خوردند...

شاعر در انزواى قفسهاى آجرى
نان هست و خواب هست ،بگو ازچه دلخورى ؟
چون شبنمى به حسرت پرواز مانده‏اى
چشم انتظار شعله دردى ، تلنگرى
يك چكه آفتاب به چشمت نمى‏چكد
چون كوچه هاى شهر از اندوه شب پرى
تقديرت اين شده است كه تكرار مرگ را
در لحظه هاى بى‏رمق خويش بشمرى
جز ميله هاى زنگ زده ، شيشه هاى مات
از باغ و آفتاب ندارى تصورى
بنشين ، مگر نه اينكه اگر بال واكنى
ازهر طرف به پنجره‏اى بسته مى‏خورى؟
يك جسم و جان خسته و يك شرجى كبود
آخر در اين هواى نفسگير مى‏برى
مفهوم آسمان تو اين حجم بسته است
پرواز زير سقف قفسهاى آجرى

احمد رضا الياسي

شب و دیوانه

koochehayekhatereh — Mon, 30 Jan 2006 07:51:18 GMT

هيچي، فقط اينكه اين روزها خيلي دلم گرفته، اينكه شبيه ديوانه ها شدم، اينكه اين روزها حس مي كنم گاهي كمي گنگم، گاهي كمي گيجم، گاهي كمي كمتر، گاهي شديداً بيشتر هستم.....

ــ من چون تو ام اي شب؛ تاريك و برهنه. من از آتشين راهي كه بر فراز روياهايم جا گرفته، مي گذرم و هرگاه پايم، زمين را لمس مي كند، درخت بلوط عظيمي از جاي آن مي رويد.

ــ نه! چون من نيستي اي ديوانه، كه هنوز به پشت رو مي گرداني تا بزرگي جاي پاي بر شن مانده ات را بنگري.

ــ من چون تو ام اي شب؛ خاموش و ژرف. و در قلب تنهايي من، الهه اي در گهواره خفته. در او مولودي است كه بهشت و جهنم در او به هم مي رسند.

ــ نه، چون من نيستي اي ديوانه، كه هنوز از درد به خويش مي لرزي، و آواي مغاك تو را به وحشت مي اندازد.

ــ من چون تو ام اي شب؛ صبور و پر شور، كه در سينه ي من هزاران عاشق جان باخته، در كفني از بوسه هاي سرد مدفونند.

ــ آه اي ديوانه، آيا چون مني؟ چون من؟ آيا مي تواني تندبادي را همچون توسني براني و آذرخشي را چون شمشيري در دست گيري؟

ــ چون تو ام اي شب، چون تو مقتدر و مغرور، و تخت پادشاهي ام بر بلنداي انبوه خدايانِ فرو افتاده بنا شده است. و در برابر من، روزهاي بسيار گذشت تا بر حاشيه رداي من بوسه زنند اما، حتي به صورتم نيز خيره نشدند.

ــ آيا چون مني اي كودك دل سياه من؟ آيا افكار ناآرام مرا انديشه مي كني و به وسعت گفتار من سخن مي گويي؟

ــ آري، ما دو برادريم اي شب، يكي فضا را آشكار مي كند و ديگري روح خويشتن را....

وقتي كه شب ابر گرفته برف مي شد

چتر سياهي بر سر ما سقف مي شد

ما راه مي رفتيم بي فكر زمستان

گرماي اين حجم خيالي حرف مي شد

با هر قدم در كوچه هاي خيس خورده

يك كوچه از شهر عجيبت كشف مي شد

اين لحظه هاي دلنشين اين حرفها داشت

در زندگي مان نقطه هاي عطف مي شد

قدري گذشت و كم كمك از قاب تصوير

يك چتر، يك كوچه، دو عابر حذف مي شد

آهي كشيد و گفت: اين هم از شب ما

مردي كه وقتش پاي رويا صرف مي شد

امير حسين رضايي

پرنده دوست نمی داشت بی ثمر بشود

koochehayekhatereh — Thu, 19 Jan 2006 08:18:18 GMT

چند روزيه كه هم دارم حال مي كنم و هم از آينده مي ترسم. يه كاري كردم كه دارم به خاطرش با خانواده و دوستان و اطرافيان مقابله مي كنم. البته حق هم دارن چون يه جورايي دارم آينده ام رو به خطر مي اندازم. ولي هرچي هست باشه، مهم اينه كه دارم مي رم به سمت چيزي كه مدتها پيش بايد مي رفتم و اون علاقه است! فعلا بهتون نمي گم چي شده ولي بعدا شايد..!

راستي سعي مي كنم از اين به بعد زودتر از قبل به روز كنم...

آخرين چيزی که شاخه گندم به ياد مي آ ورد این بود که تمام شاخه های تشنه برای بازگشت باغبان لحظه شماری می کردند و دعا می خواندند.
و چون باغبان آمد به یاد روزهایی که در دستانش آب بود برایش هلهله ها کردند و جشن به پا کردند ولی باغبان این بار با داس آمده بود ...
شاخه گندم دیگر چیزی را به یاد نمی آورد.

پرنده فكر نمي‏كرد بي‏ثمر بشود

شبيه كاسه و بشقاب و ميز و در بشود

كه رفته رفته اسير شكستگي باشد

دچار منطق پوچ قضا قدر بشود

پرنده مي‏انديشيد: شب چه طولاني است

و او چه كار كند زودتر سحر بشود؟

و او چه كا ركند اين خطوط صاف و دقيق

به هم بريزد و دنيا وسيعتر بشود؟

نمي‏شود كه قفس آرزو كند يكبار

پرنده باشد و با باد هم سفر بشود؟

پرنده خنده‏ي تلخي به لب نشانده و گفت:

چه سود عمر كسي در قفس هدر بشود؟

‌

پرندگي كه نباشد چه فرق خواهد كرد

بهار سر برسد يا بهار سر بشود؟

پرنده مي‏خواهد آر زو كند:“اي كاش

ققط پرنده بماند” ولي اگر بشود

صداي همهمه‏ي خانه باز اجازه نداد

كسي از اين همه اندوه با خبر بشود.

خديجه رحيمی

در وجود خودمان است دوای خودمان

koochehayekhatereh — Sun, 08 Jan 2006 19:48:18 GMT

زندگي عجيب نيست. من زياد فكر كرده ام. يك روز سرشار از نا اميدي، يك روز سرمست و شاد. يك روز پر از انگيزه براي ستيز با فردا و يك روز شكست خورده ي مطلق. به واقع كه زندگي عجيب نيست زيرا عجيب صفتي است كه براي آنچه با همنوعش متفاوت است بكار برده مي شود. و مگر زندگي تك تك ما جز اين است؟! ما رودخانه ايم و اين مسير براي طي شدن تا دريا شويم، نه به گودال بريزيم!

درست مثل هنرپيشه هايي كه نقش هايشان از آنها بازي مي گيرد. پس بيا خوب بازي كنيم در امروزه اي كه بازيها ثبت مي شوند، چه خوب، چه بد.

مهري سلام؛

مي خواهم حرف بزنم، مي خواهم با تو حرف بزنم. اما نه، با تو بايد از سرحد حرف گذشت. نمي دانم چرا به نظرم مي رسد كه همان لبخند شيطنت بار هميشگي روي لبهاي توست. لبخندي كه چكيده ي يك كتاب حرف است و با اين همه حرف مي زنم...

اما سفر مازندران چه زيبا گذشت. بهار لاهيجان چه تابناك و پرآهنگ بود. يادت هست روي تپه ها چه چشم اندازي ما را در ميان گرفته بود. در آنجا نه مرگ بود و نه زندگي. جاذبه اي عظيم تر و نيرومندتر از اين هردو ما را مي كشيد. ابديت از ما دور نبود. آن لحظه كه پرنده اي در شيب تپه صدايش را سرداد، لحظه اي بزرگ بود. آنجا من به معني ‹‹ ناب ›› پي بردم. چشم اندازما علف ناب بود، مه ناب بود، موسيقي ناب، وچيزي ديگر نيز در اين چشم انداز جريان داشت و آن دوستي ميان ما بود. به راستي چه چيز گرانبهاتر از اين؟ به كجاي گذشته سفر كنم كه جاپاي اين دوستي را نبينم. ياد همه ي لحظه هايي مي افتم كه زندگي را زيسته ام. زندگي من هرگز ادعا نخواهد كرد كه در خلوت مي گذشته است.

تازه كدام خلوت؟ خلوتي پر از اين و آن، پراز اين سنگ و آن درخت، زندگي ما را به اين سو و آن سو مي برد. مثلا تو، تراوش زندگي مرا در چه لحظه هاي شفافي ريخته اي...

‹‹ بخشي از نامه هاي شخصي سهراب سپهري ››

‹‹ پاريس، 29 اسفند 1336››

***********************

بعد از اين خوب و بدش باشد پاي خودمان
انتخابي است كه كرديم براي خودمان
اين و آن هيچ مهم نيست چه فكري بكنند
غم نداريم، بزرگ است خداي خودمان
بي خيال همه، با فلسفه شان خوش باشند
خودمان آينه هستيم براي خودمان
ما دو روديم،كه حالا سرِ دريا داريم
دو مسافر يله در آب و هواي خودمان
احتياجي به در و دشت نداريم، اگر
رو به هم باز شود پنجره هاي خودمان
درد اگر هست براي دل هم مي گوييم
در وجود خودمان است دواي خودمان
دوست دارم كه نفهمند، بيا بعد از اين
خودمان شعر بخوانيم براي خودمان

مهدي فرجی

سرطان لحظه ها

koochehayekhatereh — Sun, 04 Dec 2005 10:18:18 GMT

نمي دونم تو ي سيصد و شصت و پنج تاي شما چند روز ش اينقدر مزخرف و سياه ميشه ولي از من كم كم داره خيلي زياد ميشه،مثل سرطان. من اسمش رو گذاشتم سرطان لحظه ها! از يك لحظه شروع ميشه و يه روز تمام روزها و هفته ها و ماه ها رو ميگيره. ماه من كه خيلي وقته گرفته …

لعنتي هاي كثيفِ روزهايم،چرا نمي ميريد؟چرا اين ادعاي آسمان جل را رها نمي كنيد؟من از براي شما نفرين مي كنم،از براي خودم و يا اين روزها. هركدامشان كه زودتر اثر كرد، فرقي نمي كند.

اين لحظه ها چرا با ما رو راست نيستند، اين لحظه ها كه تو را دارند انگار چيزي را از من پنهان مي كنند. خدايا چرا خودكشي گناه شد؟ چرا براي ساختن بعضي آدمها از گل مرغوب استفاده نكردي؟ لعنت به بنده هايت و هرچه كه آفريدند!

گاهي فكر ميكنم اي كاش من را يك حيوان آفريده بودي،مثلاً يك سگ زشت و ولگرد. من هرچه فحش كه مي خواستم به اين مردم مي دادم و آنها فقط به من مي گفتند:"ساكت باش، سگ ولگرد"،هماني كه اكنون در دل مي گويند!

پنج سال پيش، انگار همين ديروز بود. من جز تلويزيون،يك توپ ميكاساي كهنه و دوستان مدرسه ام چيزي نمي فهميدم و حالا امروز به رسم تلافي هم كه شده،لااقل همان ها هم مرا نمي فهمند. آن موقع زندگي چقدر خلوت بود. چقدر من به دلتنگي هايم مي رسيدم. چقدر من پلي استيشن دوست داشتم. چقدر آن روزها چيزي شبيه كرم در من بود كه بايد آنها را مي ريختم، ولي حالا در زير كرمهاي رنگارنگي كه بر سرم ريخته مدفون شده ام. نمي دانم چند سال مي شود كه يك نوار هايده روي ضبط اتاقم نگذاشته ام و سرم را مثل كبك در زير برف رختخوابم نكرده ام.خدابيامرز انگار از دل من مي خواند،مو به مو.

هرروز بارها به اين فكر مي كنم كه اگر مُردم كجا خاكم كنند كه زمين مرا پس نزند. شايد به خاطر جاذبه ي توريستي هم كه شده مرا در اطراف شهر خاك كنند تا از آنجا آتشفشاني برويد و مادام العمر اين لقمه اي را كه خورده، تكه تكه بالا بياورد.

كم كم ابرهاي خيالي بالاي سرم با اين تصاوير مسخره دارند سنگين مي شوند. بايد زودتر بروم. من كه كاري با شما ندارم اما اگر شما داشتيد، عصر هاي چهارشنبه در گوش باد بخوانيد شايد به من رسيد.خداحافظ…

امضاء: تكه اي از قهر خدا كه در هزار و سيصد و شصت و سومين گردش زمين به دور خورشيد از چشم خدا چكيد.

******************

اين لحظه ها كه بر غمت اصرار مي كنند

من را زهرچه مثل تو بيزار مي كنند

آن خشت خشت خاطره ها را كه سقف ماست

با پتك هاي خود سرم آوار مي كنند

مشكل از اين اتاق من و خانه ي من است

كز هر طرف هواي تو تكرار مي كنند

از خانه هم كه مي روم اين كوچه ها مرا

با عابران مسخره بيمار مي كنند

اين مردم دهن لقِ كج فهم با نگاه

من را اسير حاشيه هربار مي كنند

هرشب دو دست من به خدا وصل مي شوند

بر سرنوشت ما اجل احضار مي كنند

روزي برايشان نگران بودي و ببين

حالا چگونه عشق تو انكار مي كنند..!

‹‹اميرحسين رضايي››

خدایی که رفت

koochehayekhatereh — Fri, 11 Nov 2005 09:19:18 GMT

تصميم داشتم ديگه هيچوقت توي اين وبلاگ ننويسم. باورم نمي شد كه شده بودم مثل كساني كه همیشه متهمشون مي كردم به نااميدي. باورم نمي شد كه وبلاگم شده باشه مثل همه ي وبلاگهايي كه سه چهار ماه از راه افتادنشون نگذشته بسته مي شن و متروكه.

اما اين جور نشد. نتونستم با دلتنگيهام كنار بيام، يه جورايي كم آوردم و تنها راه امن فرار برام دوباره شد اين كوچه....

تق تق تق تق... صدای پای عزرائیل...

تق تق تق تق... صدای دانه های ریز دیازپام...

تق تق تق تق... صدای هجوم غربت...

تق تق تق تق... صدای پایی که دیگر نمی آید، نمی رود...

تق تق تق تق... صدای کفشی که چهارشنبه خریدی...

تق تق تق تق ... صدای کفشی که می خواست بپوشد، اما نپوشید...

تق تق تق تق... صدای گام های خدا،خدایی که رفت،خدایی که دور شد،خدایی که...

**************

من كه مي ميرم و شرمنده ي تو مي مانم
فرصتي نيست فقط مرثيه اي مي خوانم

بهتر اين است كه در خلوت خود بنشينم
چند روزي كه فقط پيش شما مهمانم

ديگر از واژه ي آغاز دلم مي گيرد
دربدر منتظر معجزه ي پايانم!

عشق از آن شما، مسآله ام اين ها نيست
روز و شب چشم به راه طبقي از نانم!

شعرم از طاقت هر حوصله اي بيرون است
من همان زمزمه ي مسخره ي بارانم

منم آن "آدمک" مضحک این آبادی

مثل تنديس فروريخته ي انسانم

''مرتضي قاسمي''

نیایش

koochehayekhatereh — Fri, 19 Aug 2005 21:03:18 GMT

ايندفعه ركورد شكستم! بيشتر از يك ماهه كه نتونستم وبلاگم رو بروز كنم. بايد ببخشيد ولي اگه شما هم مثل من اين همه كار ريخته بود سرتون به چيزي كه اصلا فكر نمي كردين خودتون بودين. براي من هم خودم يعني وبلاگم. توي اين شلوغي كارها و توي اتفاقاتي كه اين چند وقت برام افتاد خيلي چيزها فهميدم. اينكه چقدر بعضي آدمها حيوان اند و چقدر بعضي حيوانات ترسناك! اينكه اگه آدمهاي اطرافمون كارهاي جالب توجه انجام ندن ما هيچوقت هيچكس غير از خودمون رو نمي بينيم و اينكه آخر آخراين زندگي و دنيا هيچكس برات نمي مونه جز خدا، خدايي كه شايد بعضي وقتها خيلي خوب جوابش رو ندادي...

... من به‌هيچ‌وجه خدا را لمس نكردم؛ ولي خدايي كه قابل لمس باشد كه ديگر خدا نيست. اگر دعايي را هم اجابت كند، همين‌طور.
همان‌جا بود كه براي نخستين بار حدس زدم كه عظمت دعا بيش‌از هرچيز در اين امر نهفته است كه پاسخي به آن داده نمي‌شود و زشتي سوداگري را به اين مبادله راهي نيست.
اين را هم دريافتم كه آموختن دعا، آموختن سكوت است و عشق فقط از جايي شروع مي‌شود كه ديگر هيچ انتظاري براي گرفتن هيچ‌چيز وجود نداشته‌باشد.
عشق تمرين نيايش است و نيايش تمرين سكوت.

«دژ، آنتوان سنت اگزوپری»

*******************

حال من با لطف تو هرلحظه بهتر می‌شود
گرچه بعضی‌وقت‌ها چشمان من تر می‌شود

تو نباشی زندگی ماتم‌سرايی بيش نيست
روزها و هفته‌هايم خاک‌برسر می‌شود

هرچه می‌خواهی بگو، از هرکه می‌خواهی بگو
اين دل بي‌چاره گاهی زودباور می‌شود

آسمان خالی‌ست امّا حسّ تو در ذهن من
بال‌وپرها می‌زند، مثل کبوتر می‌شود

خوبِ من پرواز کن در آسمان گرم عشق
اين زمين سرد دارد زجرآور می‌شود

می‌شود با تو تمام لحظه‌ها را سبز کرد
تو بهاري، با تو آری، با تو ديگر می‌شود

دل به دريا می‌زنم آری به اين دريای تو
تکه چوبی خُشک در دریا شناور می‌شود

تو که هستی که نباشی جرأتم کم می‌شود؟
يا تمام لحظه‌هايم ترس‌آور می‌شود

اشتياقم را ببين! جان نگاهت نه نگو
اين جواب آخر دليل ِمرگ حيدر می شود!!

«حيدر ميراني»

ستاره دریایی

koochehayekhatereh — Mon, 11 Jul 2005 15:55:18 GMT

بعد از يه ماه غيبت، اومدن مزه خوبي داره. از همگي شما كه باعث مي شدين از سر جلسه امتحان زود بلند بشم بيام خونه پاي كامپيوتر و نظراي جديد رو بخونم خيلي ممنونم. با اينكه اين ترم بد ترين ترم از لحاظ نمره در تاريخ تحصيليم از پيش دبستاني تا حالا بود ولي بد نگذشت! تازه روزي هم كه امتحانا تموم شدم و خواستم دستي به سر و روي وبلاگم بكشم برق خونه رفت و يك ساعت بعد ناخونده اومد و با اجازه تون يه سر و صداهايي از توي كامپيوترم بلند شد و بعدشم بوي كباب رفت هوا!! خلاصه چند روزي هم معطل عوض كردن سي پي يو و مادربورد و رم و ... شديم. خلاصه اگه دير شد ببخشيد، ديگه تكرار نميشه...

پير مردی در ساحل دريا در حال قدم زدن بود. به قسمتی از ساحل رسيد که هزاران ستاره دريايی به خاطر جزر و مـد در آنجا گرفتار شده بودند و دخترکی را ديد که ستاره های دريايی را ميگرفت و يکی يکی آنها را به دريا مي انداخت. پيرمرد به دخترک گفت: دختر کوچولوی احمق. تو که نمی توانی همه اين ستاره های دريايی را نجات بدهی. آنها خيلی زياد هستند. دخترک لبخندی زد و گفت: می دانم ولی اين يکی را که می توانم نجات بدهم ويک ستاره دريايی را به دريا انداخت و اين يکی... و به دريا انداخت و اين يکی ...

**********

كسي به‌ياد سرآغاز او نمي‌افتاد
به‌ياد پنجره‌ي باز او نمي‌افتاد

نگاه مردم بي رحم اين غريب‌آباد
به شعر فاجعه‌پرداز او نمي‌افتاد

هميشه منجي دستان خسته بود و كسي
به‌ياد قدرت اعجاز او نمي‌افتاد

دهان بسته‌ي مردان مرد اين اطراف
به‌ياد جرأت ابراز او نمي‌افتاد

كسي به‌ياد نگاهش، به‌ياد دل‌تنگيش
به‌ياد حرمت آواز او نمي‌افتاد

كبوتري كه فقط با كلاغ‌ها لج بود
به‌فكر شهوت پرواز او نمي‌افتاد

خلاصه اين‌كه كسي باوجود اين پايان
به‌ياد لحظه‌ي آغاز او نمي‌افتاد

مرتضي قاسمي